قرآن کریم آخرین پیام الهی است که بر حضرت محمد (ص) نازل شده که در آیات 49-50 سوره‌ی عنکبوت (ش 29) بیان می‌دارد که معجزه‌ی حضرت محمد (ص) خود قرآن کریم است: «‏بَلْ هُوَ آیاتٌ بَینَاتٌ فِی صُدُورِ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَمَا یجْحَدُ بِآیاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ‏ ‏وَقَالُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَیهِ آیاتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآیاتُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ».

در این آیات مبارکه ،خداوند اعراض مؤمنان را از لغو و گذشت آنان را بر لغو بیان می دارد.در سوره ی مؤمنون می فرماید:"والذين هم عن اللغو معرضون" .صفت خاصه ی مؤمنین این است که از لغو پرهیز می کنند و این صفت آنقدر مهم است که در کنار نماز خاشعانه - انجام زکات - محافظت شرمگاه - وفای به عهد - امانت داری و محافظت بر نمازآمده است و خاص به جهت داشتن این صفات، مومنان را وارثان جنت معرفی نموده است.

مخترع مصری می گوید: به سبب نزول این دو آیه خیلی فکر کردم، و بعد از چند آزمایش به ترکیب جدیدی از “بتون تقویت شده” رسیدم،‌ در این بتون از همان موادی که ذوالقرنین برای ساختن سد در بین دو کوه استفاده کرده بود استفاده کردم. در این بتون از یکی از محصولات نفتی و آهن ذوب شده و قیر استفاده کردم که مخلوط خیلی منسجمی را بوجود آورد و توانایی مقاومت در برابر زلزله را دارد.

آنگاه که در دل سیاه شب و در اعماق تاریک ظلمات، در جستجوی «نور» و روشنی، ره می‌پویی و در آرزوی صبح و سپیدی، افق را به امید نظاره‌ی «فلق»، می‌نگری تا شاید «طلوع فجر» را در نیمه شب تماشا کنی، «قرآن» را باز کن، تا در فلق برگ‌هایش و در افق اندیشه‌ات شفق را دریابی، آنگاه….   «قرآن بخوان»

وقتی الله جل‏ شأنه حفظ و بقای این کتاب عظیم را با تمام لوازمش تضمین نمود. عوامل و اسباب آن را نیز در خارج فراهم کرد و دلها را برای این منظور آماده نمود. بنابر همین بود که هرگاه آیات قرآن از زبان آنحضرت صلی الله علیه وسلم شنیده می‏شد مسلمانان فوراً آن را به خاطر می‏سپردند و بر دلها نقش می‏کردند و برای این منظور حتی به رقابت می‏پرداختند، یکی از عوامل این رقابت همان محبت فطری بود که در دلهایشان نسبت به قرآن ودیعه شده بود وعامل دیگرتحصیل ثواب و فضیلت‏هایی بود که در قرآن بیان شده است، بلاغت و اعجاز قرآن و حلاوت کلمات آن نیز در این خصوص نقش داشت.

 زندگی در سایه‌ی قرآن نعمتی است كه ارج و ارزشش را نمی‌شناسد جز كسی كه آن را خود چشیده باشد. نعمتی است كه بر عمر می‌افزاید و پاكیزه و مباركش می‌گرداند. قرآن كریم سرچشمه‌ی اصلی دین خدا، قانون اساسی و برنامه‌ی جاودانی امت محمدی-صلّی الله‌ علیه‌ وسلّم- است. قرآن در بنای هویت و حیات دو جهانی انسان مسلمان و اعمار كاخ سعادت و جاودانی او نقش اصلی را داراست.